બેક ટુ મેમરી-લેન!

વાત હશે સાલ ૨૦૧૦ની. ત્યારે અમે ત્રણને બદલે બે જ હતા. મહારાષ્ટ્રમાં ગણેશજી ઉપર બધાને બહુ આસ્થા. અષ્ટવિનાયક તરીકે ઓળખાતા ગણેશજીના આઠ મંદિર અહીં બહુ પ્રખ્યાત છે. જેમ ભોળાનાથના ૧૨ જ્યોતિર્લીંગ તેમ ગણેશજીના અષ્ટવિનાયક. મજાની વાત એ કે બધા મંદિર પૂનાની ફરતે ૯૦ કીમીની ત્રિજયામાં આવેલા છે. ત્યારે ગાડી નહોતી એટલે બધાના દર્શન એક સાથે કરવા શક્ય નહોતા. અમે રસ્તો કાઢ્યો. મોટરસાઇકલ ઉપર જવું અને એક ટ્રીપમાં બે જ મંદિરનો સમાવેશ કરવો. આ રીતે અમે બે-બેની જોડીમાં ૬ મંદિરના દર્શન કર્યા

૧. પૂના – મોરગાંવ (મયુરેશ્વર) – સિધ્ધટેક (સિધ્ધીવિનાયક) – પૂના = ૨૬૫ કીમી
૨. પૂના – લેણ્યાદ્રી (ગીરીજાત્મજ) – ઓઝર (વિઘ્નહર) – પૂના = ૧૯૧ કીમી
૩. પૂના – થેઉર (ચિંતામણી) – રાંજણગાંવ (મહાગણપતી) – પૂના = ૧૪૪ કીમી

અષ્ટવિનાયક સ્થાનકનો નકશો.

હવે છેલ્લા બે મંદિર બાકી રહ્યા. ત્રણ સફળ ટ્રીપ પછી અમારો આત્મવિશ્વાસ પણ વધી ગયો હતો. આ વખતે અમે થોડુક સાહસવાળું આયોજન કર્યું. છેલ્લા બે મંદિર પશ્ચિમઘાટમાં હોવાથી મંદિર સાથે મહાબળેશ્વર તથા પંચગની પણ જોતા આવવાનું નક્કી કર્યું. ૩દિ’ની ટ્રીપની રૂપરેખા આ મુજબ હતીઃ

દિવસ ૧: પૂના – મહડ (વરદવિનાયક) – પાલી (બલ્લાળેશ્વર) – મહાબળેશ્વર = ૨૪૮ કીમી
દિવસ ૨: મહાબળેશ્વર – પંચગની – મહાબળેશ્વર = ૭૦ કીમી
દિવસ ૩: મહાબળેશ્વર – પૂના = ૧૩૨ કીમી

૨૦૧૦માં કરેલી ટ્રીપનો નકશો.

આખી ટ્રીપ નક્કી કર્યા મુજબ જ પુરી થઇ. ખુબ મજા આવી. ઘણી યાદ રહી જાય તેવી પળ, ક્ષણ અને પ્રસંગ બન્યા. પણ આ બધામાં મેપ્રો ગાર્ડનનો અનુભવ સૌથી વધારે યાદ રહેશે. થયું એવું કે બીજા દિવસે અમે મહાબળેશ્વર-પંચગનીમાં ઘણુ રખડ્યા. રખડી-રખડીને થાક્યા અને ભુખ્યા પણ થયા. રસ્તામાં મેપ્રો ગાર્ડન આવ્યું એટલે શરબત/જામ/કોર્ડીયલ લેવા ઉભા રહ્યા. અમને ખ્યાલ નહોતો કે મેપ્રો ગાર્ડનમાં નાનું રેસ્તરાં પણ છે. ભુખ્યા તો હતા જ એટલે અમારે તો ભાવતું ‘તુ ને વૈદે કીધા જેવું થયું. જમ્બો સાઇઝ વેજ સેન્ડવીચ અને ફ્રેશ ક્રીમ વીથ સ્ટ્રોબેરી ઘડીકમાં ઝાપટી ગયા. આહા… આ અનુભવને “દિવ્ય” કક્ષાનો ગણી શકાય. અસ્તુ.

******

પાછા ૨૦૧૩માં મૂળ વાત પર આવીએ. આ ટ્રીપ પછીથી જ્યારે પણ સેન્ડવીચ ખાધી છે ત્યારે અમે બન્ને ચોક્ક્સ બોલ્યા હશું કે “મેપ્રો જેવી મજા ના આવી!“. હવે જ્યારે પૂનામાં છેલ્લા દિવસો બાકી હતા ત્યારે અમે એ કેમ પસાર કરવા તે વિચારવામાં પડ્યા. અને બન્નેની પહેલી પ્રતિક્રીયાઃ “ચાલો મેપ્રો જાતા આવીએ!” આ વખતે તો ઇઓન હતી એટલે બીજી કાઇં ચીંતા હતી નહી. સુલભ-સુમિતને સાથે લઈ જવાનું નક્કી કર્યું. ઝાઝુ કાઇં નહોતુ કરવાનું, સીધુ મેપ્રો ગાર્ડન પહોંચવાનું, સેન્ડવીચ + સ્ટ્રોબેરી ઉપર તુટી પડવાનું, કલાકેક વાગોળવાનું અને પાછા ઘર ભેગા થાવાનું.

માંઢરદેવી ઘાટ જે અજાણતા જ પાર કર્યો. Credit – Deepak Dongre.

અઢી કલાકનો રસ્તો હતો. ૧૧-મે સવારે ૦૮:૩૦ વાગ્યે અમે પાંચેય નીકળી ગયા. કલાકેક બરાબર ચાલ્યા અને ખાંબત્કીઘાટમાં ટ્રાફીક-જામ મળ્યો. સામેથી આવતા વાહનોનું કહેવુ હતું કે ૫-૬ કલાક તો લાગી જાશે. હવે? ગૂગલ મૅપ જીંદાબાદ! વાયા ભોર-માંઢરદેવી ઘાટ થઇને આગળ વધી શકાય. રસ્તો લાંબો પડે, પણ જામમાં ખાલી ઉભા રહેવા કરતા કૈંક નવુ જોવુ સારુ. અને ખરેખર એમ જ થયું. માંઢરદેવી ઘાટની સુંદરતાએ અમારા બધાની બોલતી બંધ કરી દીધી. ભરઉનાળામાં આટલી મજા આવી તો ચોમાસામાં કેટલી આવે?

૫-૬ કલાક ઘાટમાં રખડ્યા પછી રંગ ગમે તે હોય, મીઠો તો લાગે જ!

ફ્રેશ ક્રીમ વીથ સ્ટ્રોબેરીઝ્…

અમે અઢી ને બદલે પાંચ કલાકે પહોંચ્યા. સુલભ-સુમિત પ્રથમ વખત આવ્યા એટલે તેમણે ગાર્ડનમાં થોડા આંટા માર્યા. અમે તો એક જ ટેબલ-કમ-બાંકડા ઉપર ખીણ જોતા-જોતા ૩ વર્ષ પહેલાની વાતો તાજી કરી. જુનીઅરે બધા સાથે ખુબ ધમાલ કરી. જુનીઅરે આમતો પૂના-વાપી મુસાફરી તો ઘણી વાર કરી છે પણ આ તેની સૌપ્રથમ “ઓફીશીયલ” ફરવાની ટ્રીપ હતી. બધા જમ્યા અને લગભગ પાંચ વાગ્યે પાછા જવા નીકળી ગયા. વળતી વખતે વાઇમાં બધાએ શેરડીનો રસ પીધો અને અમે ત્રણ ભાઇબંધોએ ટ્રીપની યાદગીરીરૂપ ફોટો પડાવ્યો.

ટુંકમાં ગયા હતા જુની વાતો તાજી કરવા અને એના કરતા પણ વધારે વાતોનું પોટલું પાછુ બાંધતા આવ્યા!

અને છેલ્લે મેપ્રોગાર્ડનની એક ઝલક!

બે દિ’, ૮૦૦કિમી, મોસાળ અને બાધા

૦૯-માર્ચ-૨૦૧૩, શનિવાર: વાપી સવારે ૦૪:૩૦ વાગ્યે ઘરે પહોંચ્યો. બે દિવસ પહેલાથી જ ઘરે મોસાળથી મારા બંને મામા, બંને મામી તથા બે દીકરીઓ જુનીઅરને “રમાડવા” આવેલ હતા. અને મને મળી વહેલી સવારે તેમનું પાછા નીકળવાનું નક્કી હતું. પણ થયું એવું કે મોટા મામાને અચાનક જ આગલી રાતે પાછા જવું પડ્યું. બાકીના બધા મને મળવાની વાતે રોકાઈ ગયા. સવારે લગભગ ૦૮:૦૦ વાગ્યે તેઓ વાપી થી ધંધુકા કઈ બસમાં પાછા જાશે તે નક્કી કરવામાં અમે પડી ગયા. ૦૯:૦૦ વાગ્યે ની કોઈ બસ નું નક્કી થયું. બસ વલસાડથી હતી એટલે મેં તેમને બસ સ્ટેન્ડ સુધી પહોચાડવા જીપ (ચેતક) બહાર કાઢવાની તૈયારી કરી.  એટલામાં દાદા નીચે આવ્યા. તેમને ખ્યાલ નહોતો કે મોટા મામા તો ગઈકાલે જ નીકળી ગયા હતા. બધી વાત સાંભળ્યા પછી તેમણે કહ્યું:

વહુ-દીકરી સાથે એસટીમાં પાછા જાય એ ઠીક નહિ. જાઓ, એકાદ જણા બધાને ગાડીમાં મુકતા આવો.

હવે અચાનક બધા સમીકરણો ફરી ગયા. મામાએ વિવેક પૂર્વક નાં પાડી. પણ મને યાદ આવ્યું કે માં ને એક જૂની બાધા હતી. મામાના ગામથી અમારે બંનેએ ચાલતા આગલા ગામના મંદિરે દર્શન કરવા જવું. બાધા ઘણી જૂની હતી કારણ કે માં-દીકરાને સાથે બહાર નીકળવાનું થાય જ નહિ, કાં તો માં-બાપુ નીકળ્યા હોય નહીતર હું ને શ્રીમતીજી નીકળ્યા હોય. આ વખતે બધું બરાબર ગોઠવાતું હોય તેમ લાગ્યું, કારણકે આજે નીકળીને કાલે તો પાછા આવવાનું હતું.

હંમેશા દોડવા થનગનતા “ચેતક” નો જુનો ફોટો.

બાધાની વાત નીકળી એટલે બધા માની પણ ગયા. ઝડપથી મારો થેલો તૈયાર કરવામાં આવ્યો. બધાએ ચા-નાસ્તો પતાવ્યો. અને બરાબર ૦૮:૩૭એ અમે બધા ધંધુકા તરફ ચેતકમાં નીકળી પડ્યા. બરાબર ૮૦ કિમી/કલાકની ઝડપ જાળવતા અમે લગભગ ૧૧:૦૦ વાગ્યે અંકલેશ્વર ગોલ્ડન બ્રીજ પહોંચી ગયા. હમેશ મુજબ વાયા જંબુસર થઈને બોરસદ પહોંચ્યા. હવે તડકો બરાબર લાગતો હતો. આ વખતે ચરોતર માં તમાકુનો પાક સારો આવે તેવું લાગી રહ્યું છે. વાયા વટામણ-પીપળી-ધોલેરા થઇ લગભગ ૧૬:૩૦એ અમે હેમખેમ પહોચી ગયા. ચેતક, ૪૦૦ કિમી, ૮ મુસાફર અને ૮ કલાક!

નર્મદા ઉપરનો “ગોલ્ડન બ્રીજ”

હવે સવારે નીકળતા વખતે અમે વિચારેલું કે લગભગ ૪ વાગ્યે પહોંચી જશું અને પાંચેક વાગ્યે મંદિર તરફ ચાલવાનું શરુ કરી દઈશું. જો રોડેરોડ ચાલીએ તો મંદિર ૨૧ કિમી દુર થાય પણ ખેતર સોંસરવા ચાલીએ તો લગભગ ૧૬ કિમી જેટલું અંતર થાય. ૧૬ કિમી કાપતાં ૩ કલાક તો સહેજે નીકળી જાય. મોસાળ પહોંચ્યા પછી ખબર પડી કે મંદિર તો ૧૯:૩૦એ બંધ થઇ જાય એટલે ચાલવાનો કાર્યક્રમ આવતી સવારે ઉપર ધકેલાયો.

બાકી બધું તો ઠીક પણ ઘણા દિવસ પછી મામા ને ગામ આવ્યો. બધી યાદો તાજી થઇ ગઈ. ઈ જુનવાણી ઘર, એના ચિત્રાત્મક દરવાજા, હારબંધ ભગવાનના ફોટા, એ મસમોટી ખાટ, એ મોટો ઘેઘુર લીમડો, એ નાનાબાપુની ડેલી, ડેલીના નળિયા, બળદીયાની ગમાણ, જૂની ગમાણમાં રાખેલા ટ્રેકટર, ડીઝલના પીપળા, ખૂણામાં પડેલા દાંતી-વાવણીયો-હલર અને એ બધાની વચ્ચે દોડાદોડી કરતું ૧૦-૧૨ વર્ષનું બાળક…… જો કે હવે એ બાળક ૨૮ વર્ષનું થઇ ગયું છે!

વાળું પતાવી જલ્દી ખાટલા ભેગા થઇ ગયા. વહેલું પડે સવાર!

૧૦-માર્ચ-૨૦૧૩, રવિવાર: સવારે ૦૪:૦૦ વાગે ઉઠી ગયા. ખરેખર લાંબો દિવસ થવાનો છે. નિત્યક્રમ પતાવી ચા-નાસ્તો કરવા બેઠા. લગભગ ૦૫:૧૫એ મેં, માં અને મામાએ ચાલવાનું શરુ કરી દીધું. હજી તો અંધારું હતું એટલે બેટરીના અજવાળે હાલતા ગયા. અલક મલક ની વાતો ચાલુ હતી. વાતો ખૂટી જાય તો મામા કોના ખેતરમાંથી હાલી રહ્યા છીએ તેની જાણકારી આપતા જાય. નર્મદા કેનાલનું કામ પુર જોશમાં ચાલુ હતું, કોની કેટલી જમીન ગઈ, કેટલું વળતર આવ્યું એવી પંચાત કરતા સૂર્યોદય નો સમય થઇ ગયો. સળંગ ખેતરો પછી દુર ક્ષિતિજે સૂર્યોદય જોવાનો અનભવ આહલાદક હતો! અંદાજે ૬:૫૭એ સુરજદાદાએ એક લાંબા દિવસની શરૂઆત કરી. શેના શેના ખેતર જોયા? કપાસ, ભાલીયા ઘઉં, જીરું અને રાજગરો.

ચીલે ચીલે હાલ્યા જાવ…..

લગભગ ૦૭:૪૫એ મંદિર નું શિખર દેખાતું થયું. મંદિર દેખાતા જ પગ માં નવું જોર આવ્યું. અને ૦૮:૩૦એ અમે મંદિરે પહોંચી ગયા. બાધા પૂરી થઇ! ૧૬.૫૦ કિમી અને ૩:૧૫ કલાક! અમે પહોંચ્યા ત્યારે ચેતક પણ મંદિરે પહોંચી ચુકી હતી. દર્શન કરી મામા તથા ભાઈને ઘરે ઉતાર્યા.

એ દેખાય મંદિર!

ઝડપથી ચા-પાણી કરી હું, માં અને ચેતક ઉપડયા પાછા વાપી તરફ. સમય હતો ૧૦:૩૦. આ વખતે અલગ રસ્તે ગયા. ધંધુકા-ફેદરા-પીપળી-વટામણ-બોરસદ-વાસદ-વડોદરા-ભરુચ-અંકલેશ્વર-કામરેજ-નવસારી-વલસાડ-પારડી. હમેંશ મુજબ ચેતક ૮૦ કિમી/કલાક ની ઝડપે નિરાતે આગળ વધી રહી હતી. એકાદ સ્ટોપ અને સાંજે ૧૭:૦૦ અમેં ઘર ભેગા થઇ ગયા. ચેતક, ૪૦૦ કિમી, ૨ મુસાફર અને ૭.૫ કલાક!