મિશન આધાર: ભાગ 3 – પોતાની શાળામાં પાછા જવાનો આનંદ

ભાગ ૨ અહી વાંચો.

શ્રીમતીજીએ થોડાક બાળપણના વર્ષો નવસારીમાં વિતાવેલા, એટલે ઘણા સમયથી માંગ હતી કે નવસારીથી આટલા નજીક રહીએ છીએ તો એકાદવાર તો લઇ જાઓ? જેવા નવસારીમાં પ્રવેશ કર્યો એટલે પેહલી જ ટીપ્પણી:

આ તો ઘણું બદલાઈ ગયું છે.
પેહલા અહિયાં મકાન નહોતા.
આ જગ્યાએ તો જંગલ હતું.
અમને રાતે બહાર નીકળતા બીક લાગતી.

એમનેતો એમ કે આજે 20 વર્ષ પછી પણ શહેર એવું ને એવું જ હશે, પણ એક વસ્તુ ચોક્કસ એવી ને એવી જ હતી અને તે એમની શાળા “ડી કે તાતા હાઇસ્કૂલ“.

આધાર નોંધણીની મગજમારી પતાવી નક્કી કર્યું કે સ્કૂલે જવું, તપાસ કરી કે સ્કૂલ કઈ બાજુ આવી? ખબર પડી કે એ તો શહેર ના બીજે છેડે આવી છે, ફરતા-પુછતા અમે સ્કૂલે પહોંચ્યા અને સાંકડા રસ્તામાં અનુભવી એ જ વરાછા રોડ ટાઇપ ટ્રાફિકસેન્સ. સ્કૂલે પહોંચ્યા પછી ખબર પડી કે હાલના દિવસોમાં સ્કૂલ બંધ છે. સાંભળીને બહુ ખરાબ લાગ્યું. થોડાક આમતેમ ડોકિયા કર્યા પછી એકાદ ખૂણે થી અંદર જવાનો રસ્તો મળી ગયો અમે અંદર ગયા. શ્રીમતીજી તો જાણે 20 વર્ષ જુના ભૂતકાળમાં સરી ગયા:

હું આ ચબૂતરેથી અંદર આવતી.
આમ તો આ બોયઝ સ્કૂલ હતી છતાં અમે અમુક વર્ગો ભરવા અહી આવતા.
આ રૂમમાં મેં પરીક્ષા આપી છે.

અમે જુનીઅરને પણ ભાર દઈને કીધું કે આ તારી મમ્મીની સ્કૂલ છે. હવે ચાર મહિનાનાં જુનીઅરને એમાં ખબર તો પડે નહિ પણ તેણે આજુ બાજુ લીલા પાંદડા જોઈ લીધા, જેમ જેમ સમય પસાર થયો તેમ મને પણ મારી સ્કૂલ યાદ આવી પછી થયું કે આ મારું હાળું નિશાળમાં એક વાર પાછુ જવા જેવું છે!