જુનીઅર અને તેનો ઘોડીયાગ્રહ

જુનીઅરનો જન્મ પારડીમાં દાદાના ઘરે થયો અને લગભગ અત્યાર સુધી ત્યાં જ રહ્યો છે. દાદાના ઘરે તો ઘોડિયું પહેલે થી જ હતું (એના પપ્પાનું જ હોય ને!). હવે માં-દીકરો થોડાક સમય માટે પૂના આવવાના હતા. પૂના ઘોડિયું હતું નહિ અને અમને ઘોડિયામાં  હિચક્યા વગર નીંદર આવે નહિ એટલે જુનીઅરના બા-દાદા હોંશે હોંશે નવું ફોલ્ડીંગ ઘોડિયું લઈ આવ્યા. ઘોડિયું સ્ટીલના પાઈપનું બનેલું અને પાઈપ ફોલ્ડ કરતા કદમાં એકદમ નાનું થઇ જાય. ફોલ્ડીંગ એટલા માટે કે આવતા એકાદ વર્ષમાં માં-દીકરો ઘણી મુસાફરી કરવાના છે. ફોલ્ડીંગ હોય તો સાથે લઇ જવામાં સરળતા રહે.

હવે અમે પ્રથમ વખત “નવા ફોલ્ડીંગ ઘોડિયા” સાથે પૂના આવ્યા ૧૭ ફેબ્રુઆરીએ. કારણ હતું નવા ઘરે સમાન ફેરવવાનું. માં-દીકરો લગભગ દસ દિવસ પૂના રોકાયા. પહેલા દિવસથી જ જુનીઅરે ઘોડિયામાં ઊંઘવામાં આનાકાની કરવા માંડી. અમને લાગ્યું કે નવી જગ્યા છે, પારડી ઘરે ઘણા બધા હોય અને અહિયાં એકલો પડી ગયો છે એટલે આવું કરતો હશે. પણ તેનો જુનવાણી ઘોડિયા માટેનો આગ્રહ આવનારા દસ દિવસ સુધી ચાલુ રહ્યો. અમે ઘર ફેરવવાની માથાકૂટમાં પડ્યા હતા એટલે બહુ ધ્યાન નાં આપ્યું અને વળી પાછું એમ પણ હતું કે દસ દિવસમાં તો પાછા પારડી ભેગા થઇ જશું એટલે બધું પાછું રાબેતામુજબ થઇ જશે. ૧લિ માર્ચે અમે પાછા પારડી જતા રહ્યા.

કૈંક આવુ જ હતુ ફોલ્ડીંગ ઘોડીયું / પારણું

ભગ દોઢેક મહિના પછી ૨૧ એપ્રિલે અમે ત્રણેય ફરી પાછા પૂના આવ્યા. આ વખતે લગભગ મહિનો રોકાવાનું હતું. ફોલ્ડીંગ ઘોડીયું પણ સાથે આવ્યુ હતું. જેમ જેમ દિવસ પસાર થતા ગયા તેમ તેમ ખબર પડી કે જુનીઅરને ફોલ્ડીંગ ઘોડિયા સાથે વાંધો હતો. હવે આ સ્ટીલ પાઇપની બનેલી વસ્તુ ઘોડીયું તો હતી જ નહી. સારા શબ્દોમાં તેને પારણું કહી શકાય. અને પારણામાં હિંચકા ના હોય, એમાં તો ધીમે-ધીમે ઝુલવાનું જ હોય. અને અમને તો ખોયામાં મોટા-મોટા હિંચકા ખાધા પછી જ નીંદર આવે. એટલે અમે પારણાને ઝુલાવવાને બદલે હીંચોળવાનું ચાલુ કર્યુ. પારણાને આ વાતનું બહુ ખોટું લાગ્યુ. મારું આવુ ઘોર અપમાન! મારો ઘોડિયાની જેમ ઉપયોગ કર્યો? અને તે સાથે જ પારણાએ ચીચુડ-ચીચુડ અવાજ ચાલુ કરી દીધો. અમે તેલ આંજ્યુ, આંકડામાં રૂ ભરાવ્યું પણ કોઇ રીતે અવાજ ના ગયો. હવે આ અવાજ સાથે જુનિઅરને નિંદર આવે એ વાતમાં માલ નહિ. શ્રીમતીજીને આ ચીચુડ-ચીચુડ અવાજવાળી પોઢણ-પ્રક્રીયામાં મથતા જોઇ મેઘાણીસાહેબનું હાલરડું યાદ આવી જાયઃ

બાળુડાને માત હીંચોળે, ધણણણ ડુંગરા બોલે.
શિવાજીને નીંદરું ના’વે, માતા જીજાબાઇ ઝુલાવે.

હવે આ કાઇં શિવાજી નો’તા, ને ઓલા કાઇં જીજાબાઇ નથી. એટલે ૩-૪ દિવસમાં બધા થાકી ગયા. અને પૂનામાં ઘોડીયું ગોતવાના પ્રયત્નો શરૂ થયા. બહુ મથ્યા પણ પેઠ વિસ્તાર સિવાય ક્યાય મેળ ખાય તેમ ન હતો. અને પેઠ વિસ્તાર સુધી પોલિસને હાથતાળી આપ્યા વગર GJ નંબરવાળી જીપ લઇ જવી લગભગ અશક્ય હતુ. આટલી માથાકૂટ પછી પણ ત્યાં ઘોડીયું મળે જ એવુ નક્કી નહિ. આ બધા વિચારોમાં કોણ જાણે ક્યાંથી પણ OLX/Quikrમાં તપાસ કરવાનો idea આવ્યો.

અને ઘોર ઉનાળામાં મેહ વરસી પડ્યા. પૂનામાં એક ભાઇ પાસે નવુ-નકોર માત્ર દસેક દિવસ જુનુ ઘોડીયું હતું. મને બધુ ઠીક લાગતા મેં સજ્જનના નામ-સરનામા માગ્યા. અને બીજો ધડાકો – સજ્જન દક્ષીણ ભારતીય હતા. હવે આ અન્ના પાસે ગુજરાતી ઘોડીયું આવ્યું કયાંથી જેવા પ્રશ્નો સાથે અમે તેમના ઘરે પહોંચ્યા. વાતો-વાતોમાં ખબર પડીકે, સજ્જનના પિતાજી વલસાડમાં સરકારી અફસર છે અને દક્ષીણ ભારતીય રીવાજ અનુસાર બાળક જન્મ પછી દાદાના ઘરે જાય. એટલે તેમણે વલસાડમાં જ ઘોડીયું તૈયાર રાખેલું. વળતા તેઓ ઘોડિયું પૂના લેતા આવ્યા. હવે પારણાની ટેવાયેલી બેબીને ઘોડીયું ફાવ્યું નહિ! આપણાથી એકદમ ઉંધો કેસ! ખેર અમને ઘોડીયું ગમ્યું અને અમે તે લઇ લીધું.

આ રહ્યું નવું ઘોડીયું!

મજાની વાત એ કે વલસાડથી પારડી થાય માત્ર ૧૫ કીમી! યોગાનુયોગ જુઓ કે પારડીથી માત્ર ૧૫ કીમી દૂર અપાયેલું ઘોડીયું અમે પૂના ૧૫ કીમી દૂર જાઇને લીધુ! અને હા, જુનીઅરને ઘોડીયામાં હીંચકવાની મજા આવે છે અને ખોયામાં ગરતાવેંત નીંદર પણ આવી જાય છે.

Advertisements

મિશન આધાર: ભાગ ૨ – ઝેરના પારખા

ભાગ ૧ અહી વાંચો.

આખરે ૧૨ ડીસેમ્બર આવી ગઈ. સવારે લગભગ અગિયાર વાગે હું, શ્રીમતીજી અને જુનીઅર નીકળી ગયા “મિશન આધાર” ફતેહ કરવા. એકદમ નિરાંતથી 70-80 ની ઇષ્ટ ગતિ (ક્રૂઝિંગ સ્પીડ) જાળવતા અમે સવા કલાકમાં નવસારી પહોંચી ગયા. હવે એપોઇન્ટ્મેન્ટ સ્લીપમાં જલાલપોર નગરપાલિકા એવું સ્થળ લખ્યું હતું. તપાસ કરતા ખબર પડી કે જલાલપોર માં કોઈ નગરપાલિકા ઓફીસ નથી. હવે ક્યાં જવું? ધ્યાનથી સ્લીપ વાંચતા એમાં લખેલો આધાર સેન્ટરના ઉપરીનો મોબાઈલ નંબર મળ્યો. તેમનો સંપર્ક કરતા ખબર પડી કે અમારે નવસારી નગરપાલિકા પહોંચવું જોઈએ. હવે નગરપાલિકા હતી બરાબર શહેરની વચ્ચોવચ અને મુખ્ય શાકમાર્કેટની સામે. આમતેમ રસ્તો પુછતા આધાર નોંધણી કેન્દ્રતો પહોંચી ગયા પણ રસ્તામાં જે નગરજનોની ટ્રાફિકસેન્સનો અનુભવ થયો તે હાલ ના દિવસોમાં વરાછા રોડ, સુરત ને પણ શરમાવે તેવો હતો. લાગે છે નવસારીના નગરજનોએ સુરત-નવસારી ટ્વીનસીટી પ્રોજેક્ટ ની શરૂઆત ટ્રાફિકસેન્સની આપલે થી કરી છે.

મુખ્ય વાત પર પાછા આવીએ આશરે એક વાગ્યે નગરપાલિકામાં અમે આધાર નોંધણી કેન્દ્ર પહોંચ્યા. ૧૨ થી ૨ લંચ બ્રેક હતો છતાં પણ મેં દરવાજો ખખડાવ્યો. દરવાજો ખુલ્યો. અને પછી થયો આ વાર્તાલાપ:

હું: મેં આધાર નોંધણી માટે ઓનલાઈન અરજી કરેલ છે. અને મને આજે 2 થી 3 નો સમયગાળો આપવામાં આવેલ છે. આ રહી સ્લીપ. આ બરાબર જગ્યા છે ને?
કર્મચારી: સાહેબ, અહિયાં ઓનલાઈન અરજી સ્વીકારવામાં આવતી નથી.
હું: પણ આ સ્લીપમાં તો આ જગ્યાનું જ નામ અને સરનામું છે. ઓનલાઈન અરજી એ પ્રાયોગિક ધોરણે ચાલુ કરેલ છે કદાચ તમને ખયાલ નથી.
કર્મચારી: સાહેબ મને ખ્યાલ છે. કાલે પણ એક બહેન આવેલા તમારા જેવી જ સ્લીપ લઈને એ પણ કેહતા હતા કે આ સ્લીપ હોય તો લાઈનમાં ઉભા રેહવાની જરૂર નથી. અમે તો ઉપરી અધિકારીને ફોન કરીને પછી તેમની અરજી લીધી પણ લાઈનવાળી જનતાએ તોફાન કર્યું. અને અમારા સ્ટાફમાના એકે મેથીપાક પણ ખાધો. હવે અમે જોખમ નથી લેવા માંગતા તમે ચાહો તો ઉપરી અધિકારી સાથે વાત કરી શકો છો.
હું: ઠીક છે હું વાત કરી જોઉં.

પછી મેં ઉપરી સાથે ફોને ઉપર વાત કરી, તેમનું પણ એજ કહેવું હતું પરંતુ તેમણે કહ્યું કે અમે હમણાં જીલ્લા પંચાયત બિલ્ડીંગમાં નવું નોંધણી કેન્દ્ર ચાલુ કરેલ છે. તમે ત્યાં આવી જાઓ ત્યાં હું આપની અરજી લઇ લઈશ. પછી અમે પાછા પૂછતાં-ફરતા જીલ્લા પંચાયત બિલ્ડીંગ પહોંચ્યા. સમય હતો ૧:૩૦. માત્ર ૩-૪  જણા અરજી કરવા હાજર હતા. મેં કેન્દ્રમાં તપાસ કરી. ત્યાં સાહેબે કીધું કે આમ તો ભીડ નથી, છતાં તમે અહી દરવાજા પાસે લાઈનમાં આ કાકા-કાકી (પોસ્ટમાં છેલ્લે તેમની જોક વાંચો) પછી ઉભા રહી જાઓ. ૨ વાગે એટલે તમારી અરજી તરત લઇ લેવાશે. ૨ વાગ્યા અને પછી થોડીક વારમાં અમારો નંબર આવી ગયો અમારા બંનેની અરજી લેવાઈ ગઈ.
વાર્તાનો સાર: ભલે ઓનલાઈન અરજી પ્રાયોગિક ધોરણે ચાલુ કરેલ હોય. છતાં જે કેન્દ્ર નક્કી કરાયા હોય ત્યાં સરકારે વ્યાપક પ્રચાર કરવો જોઈએ. આશા છે કે જયારે આનો દેશવ્યાપી અમલ થાય ત્યારે સારો એવો પ્રચાર કરવામાં આવશે.
આવું પણ થાય! પૂનાથી નવસારી કેન્દ્ર માટે પારડીના રહેઠાણની ઓનલાઈન અરજી બૂક કરી અને છેલ્લે તો સામાન્ય લાઈનમાં ઉભા રહી ને જ કામ થયું!

આધાર જોક: મારી આગાળ લાઈનમાં કાકા-કાકી હતા.

કર્મચારી: કાકા તમારી ઉમર કેટલી?
કાકા: ચોક્કસ તો યાદ નથી.
કર્મચારી: તો પછી આશરે કહો.
કાકા: પાંસઠેક હશે.
(ન સહન થતા) કાકી: હવે સિત્તેર તો મારી છે. પંચોતેર લખાવો પંચોતેર!