બેક ટુ મેમરી-લેન!

વાત હશે સાલ ૨૦૧૦ની. ત્યારે અમે ત્રણને બદલે બે જ હતા. મહારાષ્ટ્રમાં ગણેશજી ઉપર બધાને બહુ આસ્થા. અષ્ટવિનાયક તરીકે ઓળખાતા ગણેશજીના આઠ મંદિર અહીં બહુ પ્રખ્યાત છે. જેમ ભોળાનાથના ૧૨ જ્યોતિર્લીંગ તેમ ગણેશજીના અષ્ટવિનાયક. મજાની વાત એ કે બધા મંદિર પૂનાની ફરતે ૯૦ કીમીની ત્રિજયામાં આવેલા છે. ત્યારે ગાડી નહોતી એટલે બધાના દર્શન એક સાથે કરવા શક્ય નહોતા. અમે રસ્તો કાઢ્યો. મોટરસાઇકલ ઉપર જવું અને એક ટ્રીપમાં બે જ મંદિરનો સમાવેશ કરવો. આ રીતે અમે બે-બેની જોડીમાં ૬ મંદિરના દર્શન કર્યા

૧. પૂના – મોરગાંવ (મયુરેશ્વર) – સિધ્ધટેક (સિધ્ધીવિનાયક) – પૂના = ૨૬૫ કીમી
૨. પૂના – લેણ્યાદ્રી (ગીરીજાત્મજ) – ઓઝર (વિઘ્નહર) – પૂના = ૧૯૧ કીમી
૩. પૂના – થેઉર (ચિંતામણી) – રાંજણગાંવ (મહાગણપતી) – પૂના = ૧૪૪ કીમી

અષ્ટવિનાયક સ્થાનકનો નકશો.

હવે છેલ્લા બે મંદિર બાકી રહ્યા. ત્રણ સફળ ટ્રીપ પછી અમારો આત્મવિશ્વાસ પણ વધી ગયો હતો. આ વખતે અમે થોડુક સાહસવાળું આયોજન કર્યું. છેલ્લા બે મંદિર પશ્ચિમઘાટમાં હોવાથી મંદિર સાથે મહાબળેશ્વર તથા પંચગની પણ જોતા આવવાનું નક્કી કર્યું. ૩દિ’ની ટ્રીપની રૂપરેખા આ મુજબ હતીઃ

દિવસ ૧: પૂના – મહડ (વરદવિનાયક) – પાલી (બલ્લાળેશ્વર) – મહાબળેશ્વર = ૨૪૮ કીમી
દિવસ ૨: મહાબળેશ્વર – પંચગની – મહાબળેશ્વર = ૭૦ કીમી
દિવસ ૩: મહાબળેશ્વર – પૂના = ૧૩૨ કીમી

૨૦૧૦માં કરેલી ટ્રીપનો નકશો.

આખી ટ્રીપ નક્કી કર્યા મુજબ જ પુરી થઇ. ખુબ મજા આવી. ઘણી યાદ રહી જાય તેવી પળ, ક્ષણ અને પ્રસંગ બન્યા. પણ આ બધામાં મેપ્રો ગાર્ડનનો અનુભવ સૌથી વધારે યાદ રહેશે. થયું એવું કે બીજા દિવસે અમે મહાબળેશ્વર-પંચગનીમાં ઘણુ રખડ્યા. રખડી-રખડીને થાક્યા અને ભુખ્યા પણ થયા. રસ્તામાં મેપ્રો ગાર્ડન આવ્યું એટલે શરબત/જામ/કોર્ડીયલ લેવા ઉભા રહ્યા. અમને ખ્યાલ નહોતો કે મેપ્રો ગાર્ડનમાં નાનું રેસ્તરાં પણ છે. ભુખ્યા તો હતા જ એટલે અમારે તો ભાવતું ‘તુ ને વૈદે કીધા જેવું થયું. જમ્બો સાઇઝ વેજ સેન્ડવીચ અને ફ્રેશ ક્રીમ વીથ સ્ટ્રોબેરી ઘડીકમાં ઝાપટી ગયા. આહા… આ અનુભવને “દિવ્ય” કક્ષાનો ગણી શકાય. અસ્તુ.

******

પાછા ૨૦૧૩માં મૂળ વાત પર આવીએ. આ ટ્રીપ પછીથી જ્યારે પણ સેન્ડવીચ ખાધી છે ત્યારે અમે બન્ને ચોક્ક્સ બોલ્યા હશું કે “મેપ્રો જેવી મજા ના આવી!“. હવે જ્યારે પૂનામાં છેલ્લા દિવસો બાકી હતા ત્યારે અમે એ કેમ પસાર કરવા તે વિચારવામાં પડ્યા. અને બન્નેની પહેલી પ્રતિક્રીયાઃ “ચાલો મેપ્રો જાતા આવીએ!” આ વખતે તો ઇઓન હતી એટલે બીજી કાઇં ચીંતા હતી નહી. સુલભ-સુમિતને સાથે લઈ જવાનું નક્કી કર્યું. ઝાઝુ કાઇં નહોતુ કરવાનું, સીધુ મેપ્રો ગાર્ડન પહોંચવાનું, સેન્ડવીચ + સ્ટ્રોબેરી ઉપર તુટી પડવાનું, કલાકેક વાગોળવાનું અને પાછા ઘર ભેગા થાવાનું.

માંઢરદેવી ઘાટ જે અજાણતા જ પાર કર્યો. Credit – Deepak Dongre.

અઢી કલાકનો રસ્તો હતો. ૧૧-મે સવારે ૦૮:૩૦ વાગ્યે અમે પાંચેય નીકળી ગયા. કલાકેક બરાબર ચાલ્યા અને ખાંબત્કીઘાટમાં ટ્રાફીક-જામ મળ્યો. સામેથી આવતા વાહનોનું કહેવુ હતું કે ૫-૬ કલાક તો લાગી જાશે. હવે? ગૂગલ મૅપ જીંદાબાદ! વાયા ભોર-માંઢરદેવી ઘાટ થઇને આગળ વધી શકાય. રસ્તો લાંબો પડે, પણ જામમાં ખાલી ઉભા રહેવા કરતા કૈંક નવુ જોવુ સારુ. અને ખરેખર એમ જ થયું. માંઢરદેવી ઘાટની સુંદરતાએ અમારા બધાની બોલતી બંધ કરી દીધી. ભરઉનાળામાં આટલી મજા આવી તો ચોમાસામાં કેટલી આવે?

૫-૬ કલાક ઘાટમાં રખડ્યા પછી રંગ ગમે તે હોય, મીઠો તો લાગે જ!

ફ્રેશ ક્રીમ વીથ સ્ટ્રોબેરીઝ્…

અમે અઢી ને બદલે પાંચ કલાકે પહોંચ્યા. સુલભ-સુમિત પ્રથમ વખત આવ્યા એટલે તેમણે ગાર્ડનમાં થોડા આંટા માર્યા. અમે તો એક જ ટેબલ-કમ-બાંકડા ઉપર ખીણ જોતા-જોતા ૩ વર્ષ પહેલાની વાતો તાજી કરી. જુનીઅરે બધા સાથે ખુબ ધમાલ કરી. જુનીઅરે આમતો પૂના-વાપી મુસાફરી તો ઘણી વાર કરી છે પણ આ તેની સૌપ્રથમ “ઓફીશીયલ” ફરવાની ટ્રીપ હતી. બધા જમ્યા અને લગભગ પાંચ વાગ્યે પાછા જવા નીકળી ગયા. વળતી વખતે વાઇમાં બધાએ શેરડીનો રસ પીધો અને અમે ત્રણ ભાઇબંધોએ ટ્રીપની યાદગીરીરૂપ ફોટો પડાવ્યો.

ટુંકમાં ગયા હતા જુની વાતો તાજી કરવા અને એના કરતા પણ વધારે વાતોનું પોટલું પાછુ બાંધતા આવ્યા!

અને છેલ્લે મેપ્રોગાર્ડનની એક ઝલક!

કેયુરના લગ્ન અને નર્મદામાં ધુબાકા!

કોલેજ હોસ્ટેલના મિત્રમંડળમાંથી ખાસ એવા કેયુરના લગ્ન ૨જી તારીખે હતા. લગ્ન રાજપીપળા જીલ્લાના સિસોદરા ગામે હતા. લાગતું નહોતું કે જવાશે પણ અચાનક જ બધું બરાબર ગોઠવાઇ ગયું. ૧લી મે તો જાહેર રજા હતી. ૨-૩ મેની રજા લઇ લીધી. માં-દિકરો ને હું. અમે ત્રણેય જણા સવારે પૂનાથી ૦૯:૦૦ વાગ્યે જીપમાં નીકળી ગયા. જીપમાં આ વખતે તડકો ઘણો લાગ્યો. લગભગ બપોરે ૦૩:૦૦ વાગ્યે પારડી પહોંચી ગયા. પારડી નિરાંતે બધા સાથે જમ્યા. લગભગ કલાકેક પછી ૦૪:૦૦ વાગ્યે હું એકલો સિસોદરા તરફ આગળ નીકળી પડયો.

બાકીની ગેંગ તો ક્યારની મુકામે પહોંચી ચુકી હતી. પારડી-વલસાડ-નવસારી-સુરત-અંક્લેશ્વર સુધી રસ્તો જાણીતો હતો એટલે ફટાફટ અંક્લેશ્વર આવી ગયું. અંક્લેશ્વર આગળ રસ્તાની તપાસ કરી. આગળ અંક્લેશ્વર-ઝઘડીયા-રાજપારડી-ઉમલ્લા-પ્રતાપનગર-આમલેથા-સજવા થઇને સિસોદરા પહોંચવાનુ હતું. રાજપારડી ડીઝલ પુરાવ્યું. સાંજ પડી ગઈ હતી અને ખોટા રસ્તે ના ચડી જવાય એટલે પ્રતાપનગર આગળ રસ્તો પુછવા ઉભો રહ્યો. નાનપણથી ઉપલેટા નામ સાંભળેલું એટલે તેને અનુકૂળ થવા પ્રબુદ્ધ મગજે આમલેથા નું કરી નાખ્યું અમલેટા. હવે પ્રતાપનગર ચોકમાં બધા ગુંચવાણા કે આ અમલેટા આવ્યું ક્યા? પછી એક સજ્જનને ચમકારો થયો અને બોલ્યા –

આમને તો આમલેથા જાવુ છે આમલેથા! ફોરેનથી આયા લાગે છે એટલે આમલેથાને અમલેટા કહે છે. 🙂

શિનોર તથા સિસોદરા વચ્ચે વહેતી નર્મદાનો સેટેલાઇટ વ્યુ.

પછી આગળ ક્યાંય રોકાયા વગર સાંજના ૦૭:૩૦ વાગ્યે સિસોદરા પહોંચી ગયો. સિસોદરા ગામ એકદમ નર્મદા કાંઠે આવેલું છે. ગામના પાદરે જ નર્મદા વહેતી જાય. સામે કાંઠે શિનોર ગામ છે અને બન્ને ગામ વચ્ચેનો વ્યવહાર હોડકાથી (ગોવારીકરની “સ્વદેશ” જેવો જ) ચાલે છે.  અમારો ઉતારો ગામ બહાર કેળના ખેતરે હતો. ઘણા દિવસે બધા ભેગા થયા હતા એટલે ૨-૩ કલાક તો ગપાટા જ હાલ્યા. ખેતરમાં પાણી વાળવાનો કૂવો હતો. રાતે ૧૧:૦૦ વાગ્યે પાણી આવ્યું. બીજુ શું જોઇએ! અમે મુસાફરીનો થાક ઉતારવા કૂવાના પાણીથી જ ઉતાર્યો.

ફાર્મહાઉસમાંથી દેખાતી કેળ.

લગ્નદિવસ. ગામમાં બધા જાન ઉપાડવાની તૈયારીમાં પડી ગયા હતા. અમારે તો કોઇ કામ ધંધો હતો નહિ એટલે મોડા ઉઠ્યા. હવે પછી એક જ કામ હતું. નર્મદાસ્નાન. જેમ કુંભમેળામાં અઘોરીના સંઘો ગંગામાં શાહીસ્નાન માટે ઉતરે તેમ અમારી ગેંગ પણ ફાજલસ્નાન માટે ઉતરી પડી. પાણી ગોઠણીયું અને એકદમ સાફ હતું. અમે લગભગ ૨-૩ કલાક અલક-મલકની વાતો કરતા નદીમાં જ કાઢ્યા.

ક્યાંથી ધુબાકો મારવો એ નક્કી કરતી ગેંગ!

નર્મદાના ચોખ્ખા નીર અને શિનોરનો રમણીય કાંઠો.

પછી થયુ કે લગ્નમાં સમયે પહોંચવું સારુ. પાછા ગામે આવ્યા. કેયુર પાસે ગયા. થોડોક પાનો ચડાવ્યો. ફોટા પાડ્યા અને અમે પોર(લગ્ન સ્થળ) તરફ નીકળી ગયા. લગ્ન સરસ થયા. સાંજે લગભગ ૦૮:૩૦ વાગ્યે હું અને દીક્ષિત અમદાવાદ તરફ નીકળી ગયા.